Noong 2022, inilunsad ng Ministry of Labor ang “Programa para sa Pangmatagalang Pananatili at Paggamit ng mga Migranteng Manggagawa,” na nagpapahintulot sa mga migranteng manggagawa na manatili sa Taiwan nang walang limitasyon sa taon kung matutugunan ang ilang kundisyon. Gayunman, nagdulot ito ng hindi pagkakasiya sa mga blue-collar migrant workers, na bumatikos sa polisiya bilang “nakikita pero hindi naaabot.”

Iminumungkahi ng mga iskolar na maaaring magtatag ang pamahalaan ng isang “mid-level technical manpower matching platform” upang iugnay ang mga migranteng manggagawang nais manatili sa Taiwan at ang mga employer na handang magbigay ng mas mataas na sahod upang kumuha ng mga migranteng manggagawa.

Sa kasalukuyan, ang limitasyon sa pananatili ng mga migranteng manggagawa sa industriya ng blue-collar ay 12 taon, habang ang sa sektor ng social welfare ay 14 taon. Upang mapahaba ang pananatili sa Taiwan, maaaring mag-apply ang employer para sa status ng mid-level technical manpower. Kailangang magbigay ng sahod na hindi bababa sa NT$33,000 para sa industrial workers at NT$24,000 hanggang NT$29,000 para sa social welfare workers, at matugunan ang ilang teknikal na kwalipikasyon.

Gayunman, binigyang-diin ng mga grupo ng migrant workers na ang pananatili ng isang manggagawa ay nakasalalay sa desisyon ng employer. Upang manatili, madalas napipilitan ang mga migranteng manggagawa na tanggapin ang mas hindi patas na kondisyon at mas mataas na panganib ng pagsasamantala ng mga ahensya at employer. Dahil dito, nananawagan sila na tuluyang alisin ang limitasyon sa taon ng pagtatrabaho ng mga blue-collar migrant workers.

Kaugnay nito, sinabi ni Hsin Bing-lung, adjunct associate professor ng Graduate Institute of National Development ng National Taiwan University, sa isang panayam na ang pagtatakda noon ng limitasyon sa pananatili ng mga migranteng manggagawa ay batay sa pananaw na sila ay “supplementary manpower,” pati na rin sa mga konsiderasyong makatao—na hindi dapat hayaang ang mga “panauhin” ay hindi na makabalik sa kanilang pinanggalingan. Gayunman, dahil ngayon ay nahaharap ang Taiwan sa kakulangan sa manggagawa at dahil sa pandaigdigang diin sa pantay na pagtrato, makatuwirang pag-isipan ang pag-uugnay ng polisiya sa migrant labor at polisiya sa imigrasyon.

Iminungkahi niya na sa unang yugto, hindi kinakailangang agad tanggalin ang limitasyon sa taon, bagkus ay magtatag ng isang “mid-level technical talent platform” upang iugnay ang mga migranteng manggagawang nais manatili sa Taiwan at ang mga employer na handang kumuha ng mid-level technical migrant workers na may mas mataas na sahod. Sinabi ni Hsin Bing-lung:
“Sa kasalukuyan, ang kontrol ay nasa panig ng employer. Sa palagay ko, maaaring isaalang-alang ng pamahalaan ang pagbubukas ng isang plataporma kung saan, kapag naabot ko na ang itinakdang taon at nais kong lumipat bilang mid-level technical manpower, at may mga employer na naghahanap ng ganitong uri ng migrant worker, maaari kaming pagtugmain doon. Ibig sabihin, hindi kinakailangang manatili ako sa kasalukuyang employer upang makapagpalit ng status.”

Naniniwala rin siya na para sa mga employer, ang pagkuha ng isang mid-level technical migrant worker ay hindi na nangangailangan ng pagbabayad ng employment stabilization fee, at ang dating quota ay maaari pang gamitin upang kumuha ng bagong migrant worker, na isang malinaw na insentibo.

Gayunpaman, kung magpapalit ng employer ang migrant worker, maaari niyang harapin ang pagkaantala ng lumang labor pension system, at posibleng hindi maipon ang basehan ng pagkalkula ng pensiyon. Ayon kay Hsin Bing-lung, “ito ay usapin ng pagpili at pagsasakripisyo,” at ang mga manggagawang saklaw ng lumang sistema ay haharap din sa parehong sitwasyon.