Bihirang ibinahagi ni Jensen Huang ang kanyang karanasan bilang batang imigrante na nabiktima ng pambu bully. Noong siyam na taong gulang siya, isa siya sa iilang batang may dugong Tsino sa isang maliit na bayan sa Estados Unidos. Sa kanyang pagpasok sa paaralan, kailangan niyang tumawid sa isang payak na tulay na nakasabit sa ibabaw ng ilog, habang ang ibang mga bata ay naghihintay sa kabilang panig. Ikinuwento rin niya kung paano siya tinuruan ng kanyang ina ng Ingles sa pamamagitan ng sariling paraan, bagay na humubog sa kanyang paniniwala sa lakas ng determinasyon at nakaimpluwensiya sa kanyang istilo ng pamumuno.

Noong nakaraang linggo, nakapanayam si Huang, CEO ng NVIDIA at lider sa larangan ng AI chips, ni Jodi Shelton, CEO ng Global Semiconductor Alliance. Tinalakay niya ang kanyang pagkabata, ang relasyon niya sa kanyang mga magulang, ang pagbuo ng imperyo ng NVIDIA, at kung paano binibigyang kahulugan ni Morris Chang ang konsepto ng huling pag usbong ng tagumpay.

Isinilang si Huang sa Taiwan at ang kanyang ama ay isang petroleum engineer na nagtrabaho sa Thailand. Dahil sa sunud sunod na kudeta sa Thailand noong 1973 at 1974, nagpasya ang kanyang mga magulang na ipadala siya at ang kanyang kapatid sa Kentucky, Estados Unidos, upang masiguro ang kanilang kaligtasan. Siya ang pinakabatang mag aaral sa kanilang paaralan at araw araw niyang nilalakad ang pababang daan, tumatawid sa ilog at malalawak na bukirin. Dahil kakaunti lamang ang may mukhang Asyano sa kanilang bayan, nakaranas siya ng magaspang na pakikitungo mula sa mga lokal na bata.

Inilarawan niya ang tulay bilang gawa sa kahoy, may mga nawawalang tabla, at may malalim na tubig sa ibaba. Sa edad na siyam, araw araw niyang dinaranas ang takot na iyon bago pa man magsimula ang mas malalaking pagsubok sa paaralan.

Mahalagang bahagi ng kanyang kwento ang papel ng kanyang ina. Aminado si Huang na noong bata pa siya ay hindi niya inisip na siya ay pambihirang matalino, ngunit palaging ipinagmamalaki siya ng kanyang ina. Ang paulit ulit na paghikayat nito ay nagbigay sa kanya ng kumpiyansa at sabay na presyur na kailangang galingan. Para kay Huang, ang mataas na inaasahan ay maaaring magtulak sa isang tao o organisasyon na maabot ang mas mataas na antas.

Nang matuto siya ng Ingles, ang kanyang inang nagtapos lamang ng middle school ay bumili ng diksyunaryo, gumawa ng sariling learning materials, at araw araw na pinapamemorize sa kanya ang mga salita. Hindi man niya alam kung tama ang bigkas, malinaw sa kanya ang ipinakitang tibay ng loob ng kanyang ina. Para kay Huang, ang tunay na aral ay ang lakas ng loob na magturo at magsikap kahit kulang sa kaalaman.

Hanggang ngayon, binabasa pa rin ng kanyang ama ang lahat ng balitang may kinalaman sa kanya, mabuti man o masama. Kapag may negatibong komento laban sa kanya, agad itong nagagalit, kaya pinapayuhan niya ang ama na huwag basahin ang lahat upang hindi lamang ma stress.

Para kay Huang, ang pagharap sa takot at pagbitaw sa pagkabalisa ay nangangailangan ng panahon at karanasan. Sa kanyang pananaw, ang tunay na karunungan ay dumarating kasabay ng edad.

Sa pagbanggit kay Morris Chang, sinabi ni Huang na si Chang ay patunay ng huling pag usbong ng tagumpay. Nagtrabaho si Chang hanggang sa edad na lampas otsenta at nanatiling matalas ang isip. Itinatag niya ang TSMC sa edad na limampu at anim. Para kay Huang, kung may larawan ang salitang late bloomer, ito ay tiyak na si Chang.

Ayon kay Huang, sa kabataan ay maaaring mas mabilis mag isip at mas matalas ang konsentrasyon, ngunit ang mas malalim na karunungan, estratehiya, at pag unawa sa sakit at paghihirap ay natututunan lamang sa paglipas ng panahon at sa aktuwal na pagdanas ng mga pagsubok. Ang mga aral na ito, aniya, ay hindi ganap na makukuha sa pagbabasa o panonood lamang, kundi sa personal na karanasan.