ประมาณ 80% ของผลผลิตสุ่ยเหลียนหรือสายบัวน้ำทั่วไต้หวันมาจากพื้นที่เหม่ยหนงของนครเกาสง ทำให้พื้นที่แห่งนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกสำคัญของประเทศ สำหรับนายคังฉาย เหม่ยหนงไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ทำงานหรือทำมาหากินในต่างแดนเท่านั้น แต่ด้วยบรรยากาศชนบทและภูมิทัศน์ที่คล้ายคลึงกับบ้านเกิดในประเทศไทย ทำให้ผูกพันกับที่นี่ จนมองว่าเหม่ยหนงได้กลายเป็น “บ้านหลังที่สอง” ของตนเองไปแล้ว

     สุ่ยเหลียน เดิมทีเป็นวัชพืชน้ำป่าในทะเลสาบเหม่ยหนง ต่อมาได้รับการจัดการอย่างประณีตและขยายขนาดโดยเกษตรกร ซึ่งส่วนที่นำมารับประทานได้คือก้านใบที่เรียวยาว มีรสชาติกรุบกรอบและหวานสดชื่น จนกลายเป็นหนึ่งในเมนูอาหารที่พบเห็นได้บ่อยบนโต๊ะอาหารของไต้หวัน

จากแรงงานต่างแดนสู่คนสำคัญของชุมชน แรงงานไทยเก็บสุ่ยเหลียนจนพบ “บ้านหลังที่สอง” ในไต้หวัน (photo: CNA)

     นายคังฉาย แรงงานไทย เป็นตัวแทนของมิตรภาพและความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างไทยกับไต้หวัน เพื่อหาเงินไปจุนเจือครอบครัวที่อยู่ห่างไกล คังฉายตั้งใจทำงานอย่างหนัก ปัจจุบันเข้าสู่ปีที่ 6 ของการต่อสัญญาแล้ว หลังจากเริ่มงานในตอนเช้าตรู่และพักผ่อนช่วงสั้น ๆ ในตอนเที่ยง ก่อนจะทำงานต่อเนื่องไปจนถึงช่วงเย็น งานเก็บเกี่ยวสุ่ยเหลียนต้องยืนหรือเดินอยู่ในน้ำเป็นเวลานาน ส่งผลให้เขามีผื่นแดงและปัญหาผิวหนังจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน ขณะเดียวกันการทำงานหนักสะสมก็ทำให้ร่างกายอ่อนล้า จนเริ่มมีผมหงอกก่อนวัย อย่างไรก็ตาม คังฉายเป็นคนมองโลกในแง่ดี ไม่เคยบ่นถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน และมีวิธีดูแลสุขภาพแบบเรียบง่ายคือกินวิตามินหนึ่งเม็ดก่อนออกไปทำงาน และเมื่อกลับบ้านก็อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายพร้อมทายารักษาอาการผื่น ก่อนพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำงานในวันถัดไป

เมื่อเห็นคังฉายขยันขันแข็งเช่นนี้ ครอบครัวของคุณฟ่านซึ่งเป็นนายจ้างจึงปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นคนในครอบครัว นอกจากซื้อรถจักรยานยนต์ให้ใช้เป็นพาหนะในการเดินทาง และจัดการให้เรียนขับรถยนต์แล้ว ยังซื้อของฝากมากมายรวมถึงซื้อตั๋วเครื่องบินไป-กลับเพื่อให้คังฉายได้เดินทางกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมเยียนครอบครัว คุณฟ่านกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณจริง ๆ ที่คุณได้มาที่นี่ และเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา” นอกจากนี้ ทางฟาร์มยังมีแผนที่จะเปลี่ยนให้คังฉายเป็นครูฝึกผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคในอนาคต โดยหวังว่าจะช่วยให้เขาลงหลักปักฐานอยู่ในไต้หวันได้อย่างมั่นคงต่อไป