ค้นหา
ประเด็น (ข่าว) ยอดนิยม
หลังจาก EP.1 ที่ ภาคิน แอ๊ะบุญ (ตี๋) นักศึกษาไทยในไต้หวัน ได้เล่าถึงเส้นทางการเรียนภาษาจีน การตัดสินใจมาเรียนต่อไต้หวัน และประสบการณ์จากโครงการไห่ชิงปัน ใน EP.2 รายการ เด็กแดนชาไข่มุก ยังคงพาไปพูดคุยถึงอีกหนึ่งประสบการณ์สำคัญของการใช้ชีวิตในต่างแดน นั่นคือการสร้างมิตรภาพกับเพื่อนไต้หวัน การปรับตัวเข้ากับสังคม และการเปลี่ยนแปลงตัวเองหลังจากมาใช้ชีวิตที่ไต้หวัน
โครงการ ไห่ชิงปัน (海青班) เปิดโอกาสให้ผู้สมัครจากกลุ่มชาวจีนโพ้นทะเลหรือผู้มีเชื้อสายจีนที่พำนักอยู่ต่างประเทศ เดินทางมาเรียนและฝึกทักษะวิชาชีพในไต้หวัน รูปแบบการเรียนจะเน้นทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ โดยในช่วงแรกจะให้ความสำคัญกับการเรียนภาษาจีน ก่อนต่อยอดไปสู่การฝึกทักษะวิชาชีพที่สามารถนำไปใช้ในการทำงานจริงได้ สาขาที่เปิดสอนมีความหลากหลาย ทั้งงานช่าง งานเกษตร งานพาณิชย์และบริการ รวมถึงสายงานสร้างสรรค์ ขึ้นอยู่กับสาขาที่เปิดรับในแต่ละปี
ผู้สมัครโดยทั่วไปจะต้องมีวุฒิการศึกษาอย่างน้อยระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า ตามเงื่อนไขของประกาศรับสมัคร และเมื่อเรียนจบจะได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันที่จัดการเรียนการสอน อย่างไรก็ตาม โครงการไห่ชิงปัน ไม่ได้เป็นหลักสูตรระดับปริญญา
อีกหนึ่งทางเลือกที่น่าสนใจคือโครงการที่เรียกกันว่า “3+4” ซึ่งเป็นเส้นทางการศึกษาต่อเนื่องสำหรับชาวจีนโพ้นทะเล โดยช่วง 3 ปีแรกจะเรียนในระดับมัธยมศึกษาสายอาชีพหรือสายเทคนิค ก่อนต่อเนื่องอีก 4 ปีในระดับอุดมศึกษา รวมทั้งหมด 7 ปี
จุดเด่นของโครงการ 3+4 คือการเรียนควบคู่กับการฝึกปฏิบัติและการทำงาน โดยมีการจับคู่กับสถานประกอบการ เพื่อให้นักศึกษาได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง และสามารถต่อยอดเข้าสู่ตลาดแรงงานได้หลังจบการศึกษา
สาขาที่เกี่ยวข้องมักเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมที่ไต้หวันต้องการกำลังคน เช่น การผลิต การก่อสร้าง การดูแลผู้สูงอายุ อิเล็กทรอนิกส์ และการเกษตร โดยสาขาที่เปิดรับอาจปรับเปลี่ยนไปตามความต้องการของตลาดแรงงาน
สำหรับภาคิน ช่วงแรกของการมาไต้หวันไม่ได้มีเพื่อนไต้หวันมากนัก เนื่องจากนักศึกษาในโครงการไห่ชิงปันส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาต่างชาติ เขาจึงได้รู้จักเพื่อนชาวอินโดนีเซียและเวียดนามเป็นหลัก ส่วนเพื่อนไต้หวันคนแรก เขาได้พบจากการเข้าร่วมกิจกรรมและชมรมในมหาวิทยาลัย ภาคินเล่าว่าวันนั้นเขาเป็นฝ่ายเข้าไปทักเพื่อนก่อน จากนั้นจึงแลก Instagram กัน แม้ปัจจุบันจะไม่ได้ติดต่อกันเป็นประจำ แต่ก็ยังติดตามกันอยู่บนโซเชียลมีเดีย และยังมีปฏิสัมพันธ์กันอยู่บ้าง ประสบการณ์นี้ทำให้ภาคินมองว่า หากนักศึกษาต่างชาติอยากมีเพื่อนไต้หวัน บางครั้งอาจต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ไม่จำเป็นต้องรอให้อีกฝ่ายเข้ามาทัก เพราะในบางกรณี เพื่อนไต้หวันเองก็อาจไม่แน่ใจว่าควรเริ่มต้นพูดคุยกับนักศึกษาต่างชาติอย่างไร หรือไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดภาษาจีนได้มากน้อยแค่ไหน ดังนั้น การเป็นฝ่ายเริ่มต้นทักทายก่อน จึงอาจเป็นก้าวเล็ก ๆ ที่ช่วยเปิดประตูสู่มิตรภาพใหม่ได้
หลังจากย้ายออกจากโครงการไห่ชิงปันและเข้าไปเรียนในชั้นเรียนที่มีนักศึกษาไต้หวันเป็นส่วนใหญ่ ภาคินก็ได้รู้จักเพื่อนไต้หวันมากขึ้น ในห้องเรียนของเขามีนักศึกษาต่างชาติเพียงสองคน คือเขาและเพื่อนชาวเวียดนาม ส่วนคนอื่น ๆ เป็นนักศึกษาไต้หวันทั้งหมด สิ่งที่น่าสนใจคือ ภาคินไม่ได้เพียงสร้างมิตรภาพกับเพื่อนในห้อง แต่ยังกลายเป็นคนที่ช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน ๆ ด้วย เขาเล่าว่า ตอนแรกเพื่อนบางคนในห้องแทบไม่รู้จักกัน แต่เมื่อเขาเข้าไปพูดคุยกับคนหนึ่ง แล้วชวนให้ลองไปถามหรือพูดคุยกับอีกคน สุดท้ายเพื่อน ๆ ก็เริ่มรู้จักและพูดคุยกันมากขึ้น ภาคินจึงกลายเป็นเหมือน “ตัวกลาง” ที่ช่วยทำให้เพื่อนในห้องสนิทกันมากขึ้น นี่อาจเป็นอีกหนึ่งจุดเด่นของภาคิน นั่นคือความเป็นคนที่กล้าเข้าหาผู้อื่นและชอบสร้างบรรยากาศให้คนรอบตัวได้พูดคุยกัน
เมื่อถามว่าเด็กไต้หวันเป็นมิตรกับนักศึกษาต่างชาติหรือไม่ ภาคินตอบอย่างชัดเจนว่า “Friendly” เขามองว่าเด็กไต้หวันไม่ได้ปิดกั้นการทำความรู้จักกับชาวต่างชาติ เพียงแต่บางครั้งอาจต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน อีกหนึ่งวิธีที่ภาคินค้นพบจากประสบการณ์ของตัวเอง คือการมี ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปให้เพื่อน เขาอธิบายว่าของฝากไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เพื่อนรู้สึกว่า “คนนี้นึกถึงเรา” และช่วยสร้างความประทับใจเล็ก ๆ ที่ทำให้การพูดคุยและการสร้างความสนิทสนมเป็นเรื่องง่ายขึ้น ที่สำคัญ วิธีนี้ไม่ได้เป็นเทคนิคที่ใครสอนเขามา แต่เป็นสิ่งที่ภาคินค้นพบจากการลองใช้ด้วยตัวเอง
เมื่อถามว่าการมาใช้ชีวิตในไต้หวันตลอด 3 ปีที่ผ่านมาเปลี่ยนแปลงตัวเขาอย่างไร ภาคินตอบว่า สิ่งที่เปลี่ยนมากที่สุดคือ Mindset หรือวิธีคิด จากเดิมที่ตอนอยู่ประเทศไทยค่อนข้างเป็นคนขี้เกียจและไม่ค่อยผลักดันตัวเองมากนัก เมื่อมาอยู่ไต้หวัน เขากลับรู้สึกว่าตัวเองต้องขวนขวายและพยายามมากขึ้นสภาพแวดล้อม การเรียนที่หนักขึ้น รวมถึงการต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง ทำให้เขาค่อย ๆ กลายเป็นคนที่ขยันและพยายามผลักดันตัวเองไปข้างหน้ามากขึ้น “ตอนอยู่ไทยเราอาจไม่ได้ถีบตัวเอง แต่พอมาอยู่ที่นี่ มันทำให้เราขวนขวายและพยายามผลักตัวเองไปข้างหน้าเรื่อย ๆ” สำหรับภาคิน การมาเรียนต่างประเทศจึงไม่ได้ให้เพียงความรู้ในห้องเรียน แต่ยังเป็นการเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบตัวเอง ปรับตัว และเติบโตขึ้นจากประสบการณ์จริง
เมื่อถามถึงแผนในอนาคตว่า หลังเรียนจบแล้วอยากกลับประเทศไทยหรืออยู่ทำงานที่ไต้หวันต่อ ภาคินตอบว่า หากมีโอกาสเขาอยากอยู่ไต้หวันต่อ โดยงานที่กำลังทำอยู่ในช่วงเรียนและช่วงปิดเทอมก็มีแนวโน้มที่จะเปิดโอกาสให้เขาทำงานต่อหลังเรียนจบ หากบริษัทหรือสถานประกอบการยังต้องการเขาสำหรับภาคิน ไต้หวันจึงไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ที่เดินทางมาเพื่อ “เรียนหนังสือ” เท่านั้น แต่กลายเป็นพื้นที่ที่ทำให้เขาได้เรียนรู้ภาษา ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ได้สัมผัสวัฒนธรรมที่แตกต่าง และที่สำคัญที่สุด คือได้ค้นพบตัวเองในเวอร์ชันที่ขยันและกล้าก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัยมากกว่าเดิม
จากเด็กไทยที่ไม่เคยมาไต้หวันและแทบไม่มีภาพจำเกี่ยวกับประเทศนี้ สู่การใช้ชีวิตที่นี่มานานหลายปี มีเพื่อนไต้หวันมากขึ้น เรียนในสาย AI และมองเห็นโอกาสในการทำงานต่อในอนาคต เรื่องราวของภาคินจึงสะท้อนให้เห็นว่า การมาเรียนต่างประเทศอาจไม่ได้เปลี่ยนแค่สถานที่ที่เราอยู่ แต่อาจเปลี่ยนวิธีคิดและตัวตนของเราไปตลอดทาง
/
ฟังรายการ
