แก้วหลิวหลี” (琉璃藝術) เป็นศิลปะการหลอมแก้วสีแบบดั้งเดิมของจีนที่มีประวัติยาวนานนับพันปี ใช้ความร้อนสูงหลอมและขึ้นรูปแก้วจนเกิดสีสันและลวดลายที่มีมิติ โดยผลงานแต่ละชิ้นมีเอกลักษณ์แตกต่างกันตามจังหวะและอุณหภูมิของเปลวไฟ

ในไต้หวัน เหลียงจื้อเหว่ย (梁志偉) เป็นศิลปินที่ยึดมั่นการทำแก้วด้วยมือทุกขั้นตอน ตั้งแต่หลอม ขึ้นรูป เติมสีและลวดลาย ไปจนถึงอบลดอุณหภูมิและขัดตกแต่ง โดยเฉพาะลูกปัดแก้วที่ต้องหมุนแท่งแก้วผ่านเปลวไฟอย่างต่อเนื่อง แม้ใช้เทคนิคเดียวกัน แต่ไม่มีชิ้นใดเหมือนกันอย่างสมบูรณ์

เหลียงจื้อเหว่ยเริ่มสนใจงานแก้วระหว่างรับราชการทหาร ก่อนเข้าสู่วงการแก้วและเดินทางไปศึกษาศิลปะแก้วที่สหรัฐฯ หลายครั้งในช่วงปี 1996–2000 ประสบการณ์ดังกล่าวทำให้เขาเรียนรู้เทคนิคหลากหลายและพัฒนาแนวทางสร้างสรรค์ของตนเอง

ปี 2005 เขาเปิดสตูดิโอของตัวเอง และก่อตั้งแบรนด์ “หลีเสี่ยงกั๋ว” (璃想國) ในปี 2008 ต่อมาเมื่อธุรกิจซบเซา เขาหันมาเปิดสอนและใช้การเรียนการสอนเป็นอีกช่องทางในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับแก้วหลิวหลี ปัจจุบันยังคงสร้างผลงาน จัดแสดง รับฝากขาย และเปิดสอนในไทเป

เขาเลือกผลิตงานจำนวนจำกัดแทนการผลิตจำนวนมาก เพราะมองว่างานแก้วทำมือไม่สามารถทำให้เหมือนกันทุกชิ้นได้ และการทำซ้ำรูปแบบเดิมเป็นจำนวนมากยังลดทอนคุณค่าของงานศิลปะ สำหรับเขา ความแตกต่างของแต่ละชิ้นคือเสน่ห์สำคัญของแก้วหลิวหลี

การทำลูกปัดแต่ละชิ้นต้องผ่านหลายขั้นตอน ตั้งแต่อุ่นและหลอมแก้วในเปลวไฟ ขึ้นรูป เติมสีและลวดลาย ไปจนถึงการอบลดอุณหภูมิ ขัด และประกอบเป็นเครื่องประดับหรือของตกแต่ง ทุกขั้นตอนต้องอาศัยทักษะ สมาธิ และความอดทน จึงทำให้ผลงานแต่ละชิ้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ด้านวัสดุ เขาเลือกใช้กระจกจากสหรัฐฯ และแท่งแก้วจากอิตาลี แม้ต้นทุนสูง แต่เชื่อว่าวัสดุคุณภาพดีเป็นพื้นฐานของสีสันและความงดงามของผลงาน ขณะเดียวกัน งานแก้วหลิวหลีในไต้หวันยังเผชิญข้อจำกัดจากต้นทุนวัสดุและองค์ความรู้เฉพาะตัวของช่างแต่ละคนที่ไม่ได้ถ่ายทอดอย่างแพร่หลาย

เหลียงจื้อเหว่ยมองว่า “การสอน” เป็นวิธีสำคัญในการทำให้ผู้คนเข้าใจคุณค่าของงานแก้ว เพราะเมื่อได้ลงมือทำด้วยตัวเอง จะเห็นว่ากว่าจะได้ผลงานหนึ่งชิ้นต้องใช้ทั้งเวลา ทักษะ และความอดทน เช่นเดียวกับ เหลียวลี่หย่า ครูจากเหมียวลี่ที่เริ่มสนใจงานแขนงนี้หลังเห็นผลงานผ่านเฟซบุ๊ก และตัดสินใจศึกษาต่อจนเข้าสู่หลักสูตรช่างฝีมือ

สำหรับเหลียงจื้อเหว่ย งานแก้วไม่ได้มีเพียงเรื่องเทคนิค แต่ยังเป็นการถ่ายทอดความรู้สึกและความทรงจำ เช่น ผลงาน “ไทเปของฉัน” (我的台北城) ที่นำไทเป 101 มาวางคู่กับประตูเป่ยเหมิน สะท้อนการอยู่ร่วมกันของความทันสมัยและความทรงจำในอดีต

แม้แบรนด์ “หลีเสี่ยงกั๋ว” ยังไม่ได้จัดตั้งบริษัทอย่างเป็นทางการ เขายังคงสร้างสรรค์ผลงานจำนวนน้อย จัดแสดง รับฝากขาย และเปิดสอนต่อไป เพราะเชื่อว่า หากผลงานสามารถสร้างความรู้สึกให้ผู้ชมได้ นั่นก็คือคุณค่าของศิลปะ และตราบใดที่ยังมีคนสนใจ “หลีเสี่ยงกั๋วจะยังคงอยู่”