1. จุดเริ่มต้นและการเปลี่ยนธนาคารร้างสู่แหล่งเก็บสะสมวัฒนธรรม

• ผู้ก่อตั้ง: คุณอู๋ฉีรุ่ย และ คุณต่งซิวฉือ ซึ่งทำงานชุมชนในชายฝั่งตะวันออกของไต้หวันมานานกว่า 10 ปี
• ที่มา: ได้เช่าอาคารธนาคารเก่าในตำบลเฉิงกง (ซึ่งเดิมทีนักท่องเที่ยวมักมองเป็นเพียงทางผ่าน) เพื่อรักษาสถาปัตยกรรม และเปลี่ยนจากการฝากเงิน มาเป็น "การฝากความทรงจำและวัฒนธรรมท้องถิ่น"
• จุดเปลี่ยน: ใช้เวลา 1 ปีในการเก็บข้อมูลประวัติศาสตร์บอกเล่า (Oral History) และใช้อาหารเป็นสื่อกลาง จนกระทั่งพบว่าในเมืองมีผู้หญิงชนเผ่าอามิสมากกว่า 30 คนยังคงประกอบอาชีพ "ไหหนวี่" (海女 - หญิงเก็บหาของทะเลในเขตน้ำขึ้นน้ำลง) วิถีนี้จึงกลายมาเป็นหัวใจหลักของโครงการ

2. วิถี "ไหหนวี่" และภูมิปัญญาแห่งความยั่งยืน

• การเก็บหาตามฤดูกาลและเวลา:
  
  
  • กลางวัน: เก็บหอยหมวกร่มและหอยน้ำพริก
  • กลางคืน: เก็บหอยโข่งเขียว
  • ฤดูหนาว/ใบไม้ผลิ: เก็บสาหร่ายทะเล (เช่น ผักกาดทะเล นำมาทำซอสเนยและเส้นบะหมี่)
• ทักษะและความชาญฉลาด: ชายฝั่งแต่ละแห่งมีวัตถุดิบต่างกัน (เช่น ซานเซียนไถ คลื่นเชี่ยว เป็นพื้นที่ของระดับยอดฝีมือ)
• หัวใจคือ "ความยั่งยืน" (แม้ในภาษาอามิสจะไม่มีคำนี้):
  
  
  • เด็ดสาหร่ายด้วยมือเพื่อเหลือรากไว้ให้โตใหม่
  • หอยหมวกร่มที่เล็กกว่าเล็บหัวแม่มือจะไม่เก็บ
  • หากเจอหอยโข่งเขียวอยู่คู่กัน จะเก็บมาเพียงตัวเดียวเพื่อเหลือไว้ขยายพันธุ์
• เมนูอาหาร: ไม่ได้กำหนดโดยเชฟ แต่ "ถูกกำหนดโดยธรรมชาติ" วันไหนทะเลให้มาอย่างไร ก็นำมาปรุงอย่างนั้น

3. การส่งต่อภูมิปัญญา ความท้าทาย และแนวทางแก้ไข

• เปลี่ยนไหหนวี่เป็นผู้นำทาง: จัดทัวร์พาคนเดินชายหาด โดยให้คุณป้าไหหนวี่เล่าเรื่องราวและภาษาอามิส ซึ่งช่วยสร้างความภาคภูมิใจในภูมิปัญญาท้องถิ่น
• อุปสรรคและความท้าทาย:
  
  
  1. ไร้การบันทึก: ไร้ภาษาเขียน อาศัยการจดจำผ่านร่างกายและการซึมซับจากรุ่นสู่รุ่น
  2. อุปกรณ์เฉพาะตัว: เป็นงาน DIY จากของเหลือใช้ (เช่น ลวด สปริงฟูก เศษอวน)
  3. ผู้สืบทอดลดลง: ไหหนวี่เริ่มสูงวัย แต่คนรุ่นใหม่ย้ายออกไปทำอาชีพอื่น
• ทางออก: จัดตั้ง "ศูนย์อบรมไหหนวี่" (海女研習所) เพื่อรวบรวมและจัดระบบองค์ความรู้ ให้คนรุ่นหลังเรียนรู้ได้ง่ายขึ้น

4. คุณค่าและเป้าหมายในภาพใหญ่

• วัฒนธรรมไหหนวี่ของไต้หวันมีเอกลักษณ์เข้มข้นไม่แพ้ Ama ของญี่ปุ่น หรือ Haenyeo ของเกาหลีใต้
• ธนาคารทะเลเฉิงกงกำลังสร้างเครือข่ายเชื่อมโยงกลุ่มไหหนวี่ทั่วเกาะไต้หวัน (รวมถึงเกาะเพิ่งหู หมาจู่ และหม่ากัง) เพื่ออนุรักษ์มรดกทางปัญญาก่อนที่จะสูญหาย
• ข้อคิด: การอนุรักษ์ธรรมชาติเริ่มต้นได้จากการเปิดใจเรียนรู้วิถีชีวิตที่เคารพธรรมชาติและความพอดี ซึ่งเป็นทรัพย์สินที่แท้จริงที่ควรมอบให้คนรุ่นหลัง